مشق شیدایی بیدل

گستره آبی دریا پیش رویم بود

وبا چشمهای بسته دل روشنم را به تماشای نوای دلنشین موج برده بودم

ای دریا

مادرم

مرا در برگیر و روح ازرده ام را مرحمی باش

میخواهم در تو به ارامش برسم

و از آن تو باشم

سخت است زاده ی دریا بودن و در زمین سخت گام برداشتن

زمین برایم کوچک و حقیر است

 و چه بیگانه اند زمینیها....

مادرم

در انتهای فصل بیدلی ام

و در لحظه های دلگیر غروب رنگ ها

فرزند شوریده ی خود را دریاب

ومرا به ضیافت آبی آسمانیت ببر....

پ.ن:عکس> ساحل آستارا