مشق شیدایی بیدل

اي نام با صفاي تو ورد زبا ن  بيا

نگار من كه به مكتب نرفت خط ننوشت         به غمزه مساله آموز صد مدرس شد

شبى سنگين همه هستى را پوشيده، ومكه را سكوتى خرد كننده در ميان گرفته بود هيچ صدايى به گوش نمى رسيد مگر صداى نفسهاى شب، آميخته با همهمه نماز و نيايش كه از آن (بيت عتيق) بر مى خاست .

ماه روى پنهان كرده واز ديده ها غايب شده بود، بركرانه آسمان تيره و تار تنها سوسوى كم فروغ ستاره اى به چشم مى آمد كه هر دم كوههاى سربه فلك كشيده مكه مى توانست پرده اى به آن آويزد، كوههايى از سنگ برهنه كه به سان كوچه هايى سركش از ظلمتهاى فشرده دست به دست هم سپرده ،گردن فرازى مى كرد .

دنيا به خواب رفته بود غافل از آن مرد هاشمى كه اينك به غار پناه برده بود ودر آنجا غرق درياى تاملات خود بود و در آن ظلمت فراگستر وسنگين پرتوى از نور حق مى جست ودر خلوت آن غار همدمى با پرتوى هدايت و راحت وآسايش يقين را مى پوييد .

آن سوى ديگر، نه چندان دور از حراء شهر مكه خفته بود با خاطره روزگاران مجد و عظمت آئينى كه بت پرستى كور طومار آن رادر هم پيچييده بود و هر از گاهى لرزه انديشه بيدارى بر تن اين شهر مى افتاد والبته ديرى نمى پاييد كه در زير بار سنگين كابوسى كه همه هستى اش رادر بر گرفته بود آرام مى شد .

شهر براى آن مرد تنها كه در غار حرا با خود خلوت گزيده بود اهميتى باور نداشت وتنها او را مى ديد كه خود را ازشلوغى مكه كنار مى كشيد .

شب در خود فررفته بود، پيش از آنكه سپيده دم بدمد وپرتو نخستين خويش را بر قله ها، دامنه ها و دره ها بتاباند،ظلمت فراگستر را به روشنى بدل سازد ،با نخستين فروغ سپيده كه دل سياهى آن شب را شكافت وحى خطاب آسمانى «بخوان» بدو رسيد .

 اقرا باسم ربك الذى خلق، خلق الانسان من علق، اقرا وربك الاكرم ،الذى علم بالقلم

در قانون خلقت، هرچه مقام آفريده اي بالاتر است، وظايف او هم سنگين تر مي شود. در اين ميان، زن که به عنوان انسان، جانشين خدا در زمين و به عنوان مادر، پرورش دهنده افراد جامعه بشري است، از مقام بلند و والايي برخودار است. آيت الله جوادي آملي، در مورد عظمت مقام مادر و وظايف او چنين مي نويسد: «يک سلسله مسئوليت هاي پرورشي به عهده مادر است که مرد از آن محروم است. زن حداقل سي ماه يک سري مسئوليت هايي دارد که مرد ندارد. در اين سي ماه که کودک مستقيماٌ از مادر تغذيه مي کند، مادر مسئول حفظ دو نفر است؛ يکي براي خود و ديگري براي کودک. آيا اين عظمت زن نيست؟ اين مسئوليتي نيست که ذات اقدس الهي به زن داده است که به زن فرمود: مسئوليت در حفظ انديشه ها، افکار و عقايد بيش از مرد است. تو مسئول دو نفري. از اين رو مواظب افکار و انديشه هايت باش؛ زيرا که بسياري از مسائل، از راه انديشه به فرزند مي رسد».

پ.ن:به دیدنش میارزه..صبر کنید تا لود بشه.

پ.ن: کلاس کارمون داره بالا میره

بسم الله الرحمن الرحیم

تقدیم به پیشگاه جانبازان و پدر جانبازم

ایثار تکیه داده به دوش عصایتان

ایمان شکوفه ای به لب باصفایتان

گلدان ولو شکسته نشانی است از بهار

پیچیده عطری از شهدا در صدایتان

چیزی زیاد نیست اگر آسمان عشق

هر شب گل شهاب بریزد به پایتان

این لطف کوچکی است که هر روز صبح زود

خورشید ان یکاد بخواند برایتان

روز قیامت است و ابوالفضل امده است

تا از شما سوال کند ماجرایتان

جای سوال نیست که او خود حضور داشت

درگیر ودار حادثه ی کربلایتان

می پرسد از شما که شما پاسخش دهید

تا بشنود شکوه بلند صدایتان

پاسخ نمیدهید مبادا ریا شود

رازیست بین قلب شما با خدایتان

او با لبان تشنه ی خود بوسه میزند

برشانه های زخمی بی ادعایتان

شعر از علیرضا دهقانیان

خجسته زاد روز میلاد قمر بنی هاشم حضرت اباالفضل العباس و روز جانباز مبارک باد.

به نام خدای محمد(ص)

 مبعث رسول مهربانی و رحمت

  رسول رستگاری وهدایت

نبی مکرم اسلام و بی رنگ ترین انسان زمینی

برتمامی پیروان ،عاشقان و شیفتگانش مبارک باد.

و اسرع فرسک شاردا الي خيامک قاصدا محمحما باکيا

و اسب تو شيون کنان از تو دور شده شيهه کشان و گريه کنان به قصد خيام حرم سرعت گرفت ...

فلما رأين النساء جوادک مخزيا ، و نظرن سرجک عليه ملويا ، برزن من الخدور ناشرات الشعور علي الخدود لاطمات الوجوه سافرات ، و بالعويل داعيات ، و بعد العز مذللات ، و الي مصرعک مبادرات

همينکه بانوان حرم ، اسب تو را ، بلا زده و خواري رسيده ديدند ، و زين تو را بر آن واژگونه يافتند ، از پس پرده ي خيمه ها بر آمدند در حاليکه گيسوانشان را بر چهره پريشان ساخته و نقاب از چهره انداخته و سيلي بر صورتهايشان ميزدند ، و با صداي بلند گريه ميکردند ، و ناله و فرياد کنان تو را ميخواندند

آنان بعد از عمري عزت ، به ذلت و خواري گرفتار شده بودند و به سوي قتلگاه تو ميشتافتند ...

و الشمر جالس علي صدرک ، و مولغ سيفه علي نحرک ، قابض علي شيبتک بيده ، ذابح لک بمهنده قد سکنت حواسک و خفيت انفاسک

و رفــــــــــــــــــــع علي القـــــناه رأســــــک

در حاليکه شمر بر روي سينه ي تو نشسته بود و شمشير تشنه اش را بر گلوگاه تو نشانده از خون گلويت سيراب ميکرد با دست پليدش محاسن شريف تو را گرفته بود و با شمشير تيزش سر از بدنت جدا ميکرد ...

حواست از حرکت باز ايستاد ، و نفسهاي شريفت نهان گشت ،

و ســـر مـبارکت بــر فــراز نيــزه بــالا رفـــت

زيارت ناحيه مقدسه

سر آفتاب را بريدند و دو دست ماه را ...

 زينب ماند و نماز کسوف آفتاب و خسوف ماه خود

http://mohrem.parsiblog.com/منبع

زینب آیا سر به محمل می زند ؟.... کاروان را زخمه بر دل می زند ؟

ای پرستار پرستوهای من .... مرهم زخم تکاپوهای من

ای زبان صدق و تصدیق صفا .... اولین بیمار چشمت مصطفی

عصمت زهرا ، عزیز مرتضی .... در تو جاری رستخیز مرتضی

عصر عاشورا علم دردست توست .... کرسی و لوح و قلم در دست توست

غنچه ها را گرچه پرپر کرده ام .... کوله بارت را سبک تر کرده ام

ظهر عاشورا که زیر خنجرم .... دست بگشا ، سایه افشان بر سرم

می سزد گر نی نکته پردازی کند .... در نیستان ، آتش اندازی کند

صبر کن ، نی از نفس افتاده است .... ناله بر دوش جرس افتاده است

کاروان بی میر و بی پشت و پناه .... در غل و زنجیر می افتد به راه

می رود منزل به منزل در کویر .... تا بگوید سرّ بیعت با غدیر

تا قلم لب بر مرکب می زند .... بوسه بر جا پای زینب می زند

می گذارد سر به صحرای جنون .... می نگارد نقشی از دریای خون

می کشد آه از نهادی سوخته .... از ضمیر خیمه ای افروخته

کربلا می مرد اگر زینب نبود .... شیعه می پژمرد اگر زینب نبود

  « مرحوم محمد رضا آغاسی »

با كدامين نگاه
 

• زهرا منصوري از خرم آباد تنكابن

• نوع بيماري: فلج تمام بدن

• تاريخ شفا 13 مرداد 1366

نه كار يك روز دو روز است، و نه ماه و دو ماه، و نه حتي يكسال و دوسال. صحبت يك عمر است. يعني مي شود انتظار داشت كه او، يك عمر، اين وضعيت را تحمل كند و دم برنياورد؟
نه، توقع بزرگي است، من نبايستي چنين انتظاري از او داشته باشم، او هنوز جوان است، و همسري سالم و خوب مي خواهد. زني كه وقتي او از كار روزانه اش برميگردد، تمام اتاقها را تميز كرده باشد. چاي دم كرده و ناهارش آماده باشد و وقتي در زد، به استقبالش برود، و با خوش رويي در به رويش بگشايد. برايش چاي بريزد، و تا او چايش را بنوشد، سفره را انداخته و بساط ناهار را مهيا كرده باشد، و هنگامي كه شوهر از او مي پرسد: ناهار چي داريم؟ زن به رويش لبخند بزند، و بگويد همون غذايي رو كه دوس داري، و شوهر هر دودستش رامحكم به هم بكوبد، و با خوشحالي بگويد: آفرين به همسر خوب و باوفايم اما حالا چي؟
با كدام پا، همراش بشوم؟ با كدام دست، هميارش باشم، با كدام كلام، همزبانش گردم، با كدام ….؟!
نه، من نبايد از وي متوقف باشم كه به پايم بماند تا پير شود. آخر تاكي تحمل خواهد كرد، يك سال؟ ده سال … بالاخره خسته خواهد شد و من بايد قبل از آن تكليفم را با او روشن كنم، بايد حرف دلم را برايش بگويم. او نبايد به درد من بسوزد، خرد شود و بميرد. من نبايد انتظار داشته باشم كه او يك عمر، تر و خشكم كند، اين سو و آن سويم ببرد، زندگي اش را به پايم تباه كند، و من حتي زبان تشكر از او را هم نداشته باشم.
بايد از او بخواهم رهايم كند، طلاقم بدهد، و خودش را از زير بار مسئوليت من خلاص كند.
من به او خواهم گفت همين امروز، وقتي از اداره برگردد، همه حرفهايم را به او خواهد زد. اما با كدام زبان؟ من كه تكه گوشتي بيش نيستم، بي هيچ تكان و حركت، بي هيچ ثمر و اثر. نه حتي دستي كه بنويسم. تنها، بار سنگيني هستم كه بر دوش او آويزانم و بس، … بيچاره شوهرم.
چرا بايد درد لاعلاج مرا تحمل كند؟ چرا بايد به پاي من بسوزد و ذوب شود؟ آه، چگونه برايش بگويم؟ آه، چگونه سازم كه ديگر نمي خواهم باري بر دوشش باشم؟ آه، اگر زبان مي داشتم …
همه چيز به يكباره اتفاق افتاد. عباس در تراس خانه نشسته بود و انوار غروب را به چشم مي كشيد، كه ناگهان دردي به پهلوي راستم خيزيد، تنم به رعشه افتاد و بي اختيار جيغ كشيدم. عباس به سرعت به سويم دويد، و من شنيدم كه از زمين بلند كرد، وقتي به هوش آمدم، در بيمارستان بودم. خواستم برخيزم، اما گويي مرا به تخت دوخته بودند. عباس با همان چهره نگران و آشفته، جلو دويد و تا مرا بهوش ديد، فرياد زد:
خانم پرستار …. خانم پرستار … بهوش امد.
پرستاري به درون آمد، و به دنبال او، پدر و مادر پيرم با چشماني پر از گريه.
خواستم سلام كنم، ولي زبانم در دهانم قفل شده بود. تنها گريه بود كه به كمكم آمد، و اشك مرهم درد و رنجم شد.
گريستم، شوهرم دستان بي رمق و بي حسم را درون دستانش گرفت و آرام همراه من گريست و بعد گفت:
غصه نخور! خوب مي شي و من هم همين تصور را داشتم، هرگز به باور نمي آمد كه فلج شده باشم، و ديگر هيچ وقت قادر به حرف زدن و تكان خوردن نباشم.
روزها گذشت و من، نه توان حركت يافتم و نه قدرت كلام.
از بيمارستان مرخصم كردند، به خانه آمدم بي آنكه تغييري در حالتم حاصل شده باشد همان گونه لس و بي حس و بي زبان. همه دورم را گرفتند. پدر، مادر، برادرها، خواهرها، و همه قوم و خويشها.مادر يكريز مي گريست.
چشمه اشكش هنوز خشك نشده بود. مدام از امام، طلب حاجت داشت، حاجتش شفاي من بود. بيچاره مادر، نمي دانست كه دخترش مرده است. مرده اي كه فقط نفس مس كشد، اي كاش آن را هم نمي كشيد. كم كم دور برم خالي شد. برادرها و خواهرها رفتند. قوم و خويشها طلب شفا كردند و مرا به خدا واگذاشتند.
پدرم رفت و تنها مادرم بود كه هنوز بر بالينم مي گريست بيچاره مادرم تا كي مي توانست تحمل كند؟ تا كي ميتوانست بر بالينم بگريد؟ آيا مي توانست همه زندگي خودش را رها كند و ب من بپردازد؟ نه، نه او مي توانست، و نه من چنين انتظاري از او اشتم. چند روز بعد شوهرم ضمن تشكر از و خواهش كرد تنهايمان بگذارد و مادر كه مي رفت هنوز مي گريست.
نگاهش را به نگاهم دوخت و آرام زمزمه كرد: معالجت مي كنم زهرا، حتي اگه شده همه زندگيمو خرجت مي كنم.
با تنها سرمايه ام، با نگاه از او تشكر كردم. و با اشاره عكسي را كه در اوايل ازدواجمان در مشهد گرفته بوديم، نشانش دادم. مي خواستم به اين وسيله به او بفهمانم كه مرا به زيارت آقا ببرد تا شفايم را از آن حضرت تمن كنم.
نگاهش را از من به عكس برگرداند، و من بستري اشك را درچشمانش ديدم. باريكه اي از آن، برشيار صورتش راه گرفت و در سياهي ريش انبوهش گم شد، و من صدايش را شنيدم كه از زمزمه به دعا برخاست.
يا ابالحسن يا علي ابن موسي الرضا، يا بن رسو ا… يا سيدنا و مولانا،انا توجهنا، وستشفعنا و توسلنا بك الي ا… و قدمناك بين يدي حاجاتنا، يا وجيها عند ا… اشفع لنا عندا…
من نيز با او، در دل، هم دعا شدم، و توسل به حضرت جستم.
صداي چرخش كليد در قفل، تفكراتم را شكست، در، بر پاشنه چرخيد، عباس ميان دو لنگه هويدا شد. تبسمي به صورتش نشست و آرام گفت: فردا عازميم. انشاء ا… كه دست خالي بر نمي گرديم.
بعد بليتي را از جيبش درآورد و جلوي صورتم گرفت و گفت: به هر زحمتي بود بليت مشهد رو گرفتم. از اداره هم دوازده روز مرخصي گرفتم، دو روز براي رفت و برگشت، ده روز هم قصد زيارت آقا، خوبه؟ باسر جواب مثبت دادم و با اشك ديده از او تشكر كردم. باران اشك چشمانم را پر كرد، و تصور عباس در امواج نگاهم گم شد، زيرا جز با زبان اشك و نگاه نمي توانستم با او حرف بزنم.
در نگاهم، پروا كبوتران حرم است، و بر گوشهايم نجوايي، عاشقانه و دردمند. عباس، دخيلم بسته و خود به حاجتمندي به حرم رفته است. تشنه ام. عطف به جام افتاده و داغ آن بر لبهايم، و من عاجزم از واگويي نياز، نگاهم را به اطراف مي سايم.
آن سوتر، سقاخانه، روبرو با نگاهم، ايستاده است، پايدار و لب تشنگان عطش به آب گوارايش مي سپارند و سيركام دور مي شوند.
آه اگر مي توانستم و بر پاهايم تواني بود، تا آن سو مي دويدم و ظرف سقاخانه را لبالب آب مي كردم، يك نفس سر مي كشيدم و عطشم را، به سردي گوارايش مي سپردم، بعد ظرفها را يكايك پر از آب مي كردم و به هر دخيل بسته عاجزي كه ياراي حركتش نبود، آب مي دادم اما، افسوس … افسوس كه خود نيز حلقه اي از همان سلسله ام.
در كنار سقاخانه، نگاهم به روي آقايي مي ايستد كه گويي با اشاره با من سخن مي گويد. اما چه مي گويد؟
نمي دانم، راه دور است و من از اشاره اش چيزي نمي فهمم. نزديكتر مي آيد حالا با وضوح او را مي بينم. چهره اي متبسم و نوراني است.
شالي سبز بر شانه انداخته و كاسه اي در دست دارد. كاسه اي لبالب آب، آن را به سوي من دراز مي كند و لبانش به آرامي تكان مي خورد.
آب ….
دستهايم را به سويش دراز مي كنم. او فاصله دارد و دست من كوتاه، تبسمي بر لبانش مي نشيند، صدايش به گوشم مي رسد كه مي گويد: برخيز! آب را براي تو آورده ام، بگير.
و من بر مي خيزم، به طرفش مي روم، روبرويش مي ايستم و آب را از دستش گرفته، باعجله و لاجرعه سر مي كشم و سيراب مي گويم:
… يا امام رضا …
فرياد مي كشم و به سوي حرمش مي دوم. او را پيدا نمي كنم. بر مي گردم. عباس را مي بينم كه از حرم بيرون آمده و نگران، بجاي خالي من در كنار پنجره فولاد خيره مانده است. كبوتران حرم از فراز گنبد امام، بال مي گيرند و در آبي بيكران آسمان رها مي شوند. من نيز بسان آنها، بال گرفته و پرواز مي كنم. سبكبال و رها. نقاره خانه، همنوا با سرور من، به صدا در مي آيد … و شادي بي پايان مرا به گوش همگان مي رساند.